بر پایه یادداشتهای روزانه "کالیستنسCallisthenes" مورخ رسمی اسکندر و محاسبات تقویمی، 12 آگوست سال 330 پیش از میلاد، نیروهای این فاتح مقدونی در پیشروی به سوی "پرسپولیس" پایتخت آن زمان ایران، در یک منطقه کوهستانی صعب العبور (دربند پارس، «تکاب» در کهگیلویه) با یک هنگ ارتش ایران به فرماندهی ژنرال «آریو برزن Ario Barzan » رو به رو و متوقف شدند و این هنگ 1000 تا 1200 نفری چندین روز مانع ادامه پیشروی ارتش انبوه اسکندر شده بود که مصر، بابل و شوش را قبلا تصرف و در سه جنگ، داریوش سوم را شکست و فراری داده بود. سرانجام این هنگ با محاصره کوهها و حمله به افراد آن از ارتفاعات بالاتر از پای درآمد و فرمانده دلیر آن نیز برخاک افتاد.
مورخ اسکندر نوشته است که اگر چنین مقاومتی در گاوگاملاGaugamela (کردستان کنونی عراق) در برابر ما صورت گرفته بود، شکست مان قطعی بود. در "گاوگاملا" با خروج غیر منتظره داریوش سوم از صحنه، واحدهای ارتش ایران نیز که درحال پیروز شدن بر ما بودند؛ در پی او دست به عقب نشینی زدند و ما پیروز شدیم. داریوش سوم در جهت شمال شرقی ایران فرار کرده بود و «آریو برزن» در ارتفاعات جنوب ایران و در مسیر پرسپولیس به ایستادگی ادامه می داد.
دلاوری های ژنرال آریو برزن، یکی از فصول تحسین برانگیز تاریخ وطن مارا تشکیل می دهد و نمونه ای از جان گذشتگی ایرانی در راه میهن را منعکس می کند.
آریو برزن و مردانش 90 سال پس از ایستادگی لئونیداس در برابر ارتش خشایارشا در ترموپیل، که آن هم در ماه آگوست روی داد مقاومت خود را به همان گونه در برابر اسکندر آغاز کرده بودند. اما میان مقاومت لئونیداس و آخرین ایستادگی «آریو برزن» در این است؛ که یونانیان در ترموپیل، در محل برزمین افتادن لئونیداس، یک پارک و بنای یاد بود ساخته و مجسمه او را برپا داشته و آخرین سخنانش را بر سنگ حک کرده اند تا از او سپاسگزاری شده باشد، ولی از «آریو برزن» ما جز چند سطر ترجمه از منابع دیگران اثری در دست نیست.چرا؟. اگر به فهرست درآمدهای توریستی یونان بنگریم خواهیم دید که بازدید از بنای یاد بود و گرفتن عکس در کنار مجسمه لئونیداس برای یونان هرسال میلیونها دلار درآمد گردشگری داشته است. همه گردشگران ترموپیل این آخرین پیام لئونیداس را با خود به کشورهایشان می برند: ای رهگذر، به مردم لاکونی (اسپارت) بگو که ما در اینجا به خون خفته ایم تا وفاداریمان را به قوانین میهن ثابت کرده باشیم ( قانون اسپارت عقب نشینی سرباز را اجازه نمی داد). لئونیداس پادشاه اسپارتی ها بود که در آگوست سال 480 پیش از میلاد، دفاع از تنگه ترموپیل در برابر حمله ارتش ایران به خاک یونان را برعهده گرفته بود.

هانس آدولف ادوارد Hans Adolf Eduard Driesch جانورشناس، فیلسوف و پژوهشگر آلمانی 13 اپریل 1896 با انتشار رساله ای درباره اسب و تکامل آن نظرداد که ایرانیان نخستین مردمی بوده اند که اسب (اسپ) را به کار سواری گرفتند و در جنگ بکار بردند. از تحقیقات هانس ادوارد که در دانشگاههای آلمان و چین نیز تدریس می کرد و چند تالیف درباره حیات و تولید نسل دارد چنین برمی آید که هر سه طایفه ایرانی (آرین های جنوبی) از هشتصد سال پیش از میلاد قادر به جنگ سواره بودند. قبلا گمان می رفت که اسب، نخست در غرب سیبری اهلی شده بود زیراکه در اکتشافات باستانشناسی مناطق غربی سیبری، گورهای قدیمی به دست آمده بود که مردگان را با اسبهایشان دفن کرده بودند. این کشف سبب شده بود که تصور شود که آنان، نخستین اسب سواران جهان بودند.      به نوشته مورخان تاریخ قرون قدیم، علاقه ایرانیان باستان به اسب به حدّی بود که از این حیوان استفاده بارکشی نمی کردند و قاطر را که از نطفه خر و اسب است برای بارکشی مخصوصا در کوهستان بکار می بردند و به احتمال زیاد روش تولید قاطر نیز از ایرانیان است. هانس ادوارد این احتمال را تایید کرده است. وی درباره امبریولوژی Embryology وسیعا تحقیق کرده و یک قرن پیش انجام کلونینگCloning را پیش بینی کرده بود.      علاقه به اسب در میان ایرانیان عهد باستان بقدری زیاد بود که برحسب چگونگی و شکل اسبشان برای خود لقب ساخته بودند مثلا گشتاسپ، لهراسپ و ... که پسوند «اسپ» دارند. به دلیل نبودن حرف «پ» در زبان عربی، تلفظ اسپ و نوشتن آن در ایران به تدریج به «اسب» تبدیل شده است.     انتشار نتیجه بررسی باشگاه جهانی سوارکاران در سپتامبر 1956، ایران معاصررا کشور ردیف چهل و سوم در توجه به سوارکاری نشان داده بود! که دولت وقت برای جبران آن [بی توجهی] دست به چند تلاش ناموفق زد.

14 فروردین 1384 روزنامه های عمومی در ایران پس از 16 روز تعطیل بودن، کار عادی خود را از سرگرفتند. این روال مدتی است که تقریبا به همین صورت ادامه دارد. همگان از این که روزنامه های تهران در شماره های پنجشنبه 27 اسفند1383 خود نوشته بودند که تا 14 فروردین( به مدت 16 روز) تعطیل خواهند بود تعجب کرده بودند. می دانیم که چنین تعطیلاتی در سایر کشورها سابقه ندارد زیرا که «خبر» و اطلاع رسانی تعطیل بردار نیست. در کشورهای پیشرفته، روزنامه ها در طول سال، هرروز (هفته ای هفت شماره) منتشر می شوند. برخی روزنامه ها در آمریکا ممکن است در زادروز مسیح (کریسمس) منتشر نشوند.      روزنامه برای ملل دیگر - دست کم کسانی که پیش از عصر اینترنت روزنامه خوان شده اند - به منزله آب و نان است و مردم به خواندن روزانه و منظم آن احساس نیاز می کنند و بدون داشتنش در هر روز، همانند کسی که گمشده دارد کلافه می شوند. روزنامه خواندن یک عادت است که ترک آن دشوار و به گذشت طولانی زمان نیاز دارد. چون این احساس در ایرانیان که 16 روز روزنامه نداشتند بروز نکرده معلوم می شود که روزنامه ها نیاز مردم را برآورده نمی سازند که از نبودشان احساس کمبود و نیاز کنند و برایشان زیاد فرق ندارد که روزنامه باشد و یا نباشد. به علاوه، این تعطیلی اصطلاحا «ماراتن» ثابت می کند که روزنامه ها در ایران امروز سود مالی چندانی عاید ناشر نمی سازند که نگران عدم انتشار باشد و یا در این زمینه دلسوزی داشته باشد. این روحیه و روش روزنامه نگاری در ژورنالیسم جهان بی سابقه است. خطر ادامه این روش این است که مخاطبان قدیمی (پیش از عصر اینترنت و پیدایش خبر و رسانه آنلاین) هم متوجه اینترنت و ابزارهای الکترونیک دیگر شوند که سریعتر از روزنامه و برایگان اخبار را در دسترس قرار می دهند.     اگر مروری بر پرونده روزنامه های موجود ایران بشود که در بایگانی اداره مطبوعات داخلی موجودند این نتیجه به دست می آید که ناشران این روزنامه ها عموما از اهل این حرفه نیستند. این روزنامه ها عمدتا مصادره ای، دولتی و یا وابسته به احزاب و جناحها هستند. بنابراین، هدف اصلی آنها چیزی دیگر است و لذا نمی توان انتظار داشت که به ژورنالیسم اصیل و اصول و قواعد آن وفاداری کامل داشته باشند.     قانون مطبوعات سال 1364 (که در زمان وزارت محمد خاتمی تدوین و تصویب شده است) و اصلاحیه آن عملا بسیاری از روزنامه نگاران حرفه ای وطن را مانع از داشتن روزنامه می شود که عامل عمده ضعف ژورنالیسم ایران در دهه های اخیر است. اگر به یک روزنامه نگار حرفه ای پروانه نشر روزنامه بدهند برای حفظ سرمایه اش هم که شده باشد روزنامه خوب منتشر می سازد و وارد درد سر نمی شود که سرمایه اش از دست برود و ....     طبق قانون مطبوعات مصوب سال1364 و اصلاحیه آن، به جای تحقیق درباره صلاحیت حرفه ای متقاضی انتشار نشریه که ضامن خوبی نشریه و اعتلای ژورنالیسم وطن است، به تحقیقات محلی درباره رفتار متقاضی در خانه و کوچه پرداخته می شود و نظر وزارت اطلاعات و دادگستری درباره او استعلام می شود!. و به نظر می رسد که تجربه روزنامه نگاری و مهارت در آن چندان مورد توجه نیست.

به درستی روشن نیست که فرنگی ها چرا نخستین ماه فصل بهار را «آوریل = ایپریل و ...» نام گذارده اند. تا زمان انتخاب ژانویه به عنوان آغاز سال نو میلادی، سال جهان غرب نیز همانند سال ایرانیان با بهار شروع می شد. در لاتین جدید و قدیم، آپریلیس و آپریر به مفهوم بازشدن است؛ شاید که خواسته بودند نخستین ماه بهار را که با باز شدن گل و گیاه همراه است، چنین نامی بدهند. به هرحال تا پایان هزاره اول میلادی در نوشته تاریخنگاران اثری از عادت «شوخی کردن، آن هم شوخی های بزرگ که در شنونده ایجاد تردید باقی نگذارد» دیده نمی شود. بنابراین، شوخی آوریل که در کشور های انگلیسی زبان به «ایپریل فولز دی» معروف است مربوط به هزاره دوم است و یکم آوریل به آن اختصاص دارد. در روم باستان در چند روز نخست آوریل، برای ونوس جشن می گرفتند ولی شوخی کردن هایی از دست «شوخی آوریل» درکار نبود. پژوهشگران به این نتیجه رسیده اند که انگلوساکسون ها (مهاجرین آلمانی به جزایر انگلستان) شوخی آوریل را باب کرده اند زیرا پیش از این مهاجرت، بومیان جزایر انگلستان، برای بهار هم خدایی قائل بودند به نام آیپور = ایپروس و انگلوساکسون های مهاجرکه همانند سایر آرین ها یکتاپرست بودند درباره آن به «جوک گویی» پرداختند که ادامه یافته است.
    مطبوعات ایران به ویژه مجلات از دیرباز به «شوخی آوریل» فرنگی ها اشاره و گاهی هم نکاتی از آن را ترجمه و منتشر می کردند تا روز یکم آوریل 1958 (فروردین 1337). در این روز روزنامه فرمان (یکی از روزنامه های صبح تهران) من باب شوخی آوریل، گزارش ترور عباس شاهنده ناشر این روزنامه را با تیتر درشت و به صورت مشروح چاپ و منتشر ساخت. طبق این شوخی که خیلی جدّی و ژورنالیستی نوشته شده بود، در آخرین لحظه ارسال آخرین صفحه روزنامه به چاپخانه (شب پیش از انتشار) مردی وارد دفتر عباس شاهنده (بعدا نماینده مجلس) ناشر روزنامه فرمان در خیابان لاله زار ـ انتهای کوچه تئاتر دهقان می شود و او را با شلیک گلوله ترور می کند و .... با اینکه در گوشه دیگر روزنامه و در لابلای مطالب ذکر شده بود که این گزارش شوخی آوریل است؛ در تهران ولوله بپاشد و مردمی که تیتر روزنامه را روی میز روزنامه فروشها می دیدند برای خرید هجوم می بردند. سردبیر روزنامه که این موضوع را پیش بینی کرده بود به چاپخانه (چاپخانه خودکار ایران) گفته بود که آماده برای تکرار چاپ روزنامه باشد. فروش روزنامه فرمان در آن روز برای عده ای هم وسیله کسب شده بود که به چاپخانه مراجعه و هر روزنامه را یک قران و ده شاهی (یک و نیم ریال) می خریدند و در کوچه و خیابان با صدای بلند که شاهنده ترور شد می فروختند. این فروشندگان موقت باعث گسترش فروش آن روزنامه در گوشه و کنار تهران شده بودند. روزنامه فرمان که قبلا روزانه حدود شش هزار نسخه تیراژ داشت (در آن زمان تهرانی ها با اینکه روزنامه های صبح اخبار پشت پرده منتشر می کردند؛ عادت به خریدن روزنامه های عصر را داشتند) در آن روز 87 هزار نسخه فروخت تا کاغذ موجود در چاپخانه که اول کوچه کیهان (در خیابان فردوسی) قرارداشت پایان یافت. در آن زمان چند روزنامه نگار با تجربه به مدیریت ایرج نبوی یک شرکت برای تامین مطالب نشریات؛ از هرقبیل (نه فقط خبرگزاری) تاسیس کرده بودند و شاهنده (که بعدا فرزندش نمایندگی خبرگزاری آلمان را در تهران تاسیس کرد) با اینکه سردبیر داشت (ابراهیم خلیل سپهری سردبیر سابق ژورنال دو تهران و مدیر عامل اسبق خبرگزاری پارس)، مطالب خود را از آن شرکت خریداری می کرد، لذا به درستی معلوم نشد که این شوخی، ابتکار چه فردی بوده است. با اینکه در آن زمان هنوز ساواک وجود نداشت و دایره مطبوعات اطلاعات پلیس با چند کارمند و بریاست محرمعلی خان نشریات را زیر نظر داشت، دو روز بعد به نشریات گفته شد که این چنین شوخی ها موقوف.
    شوخی های آوریل دیار فرنگ که به خبرگزاری های آنها هم سرایت کرده، برای ایران یک حسن داشت و آن دقت بیشتر در انتخاب و ترجمه خبرهای خبرگزاری های خارجی بود. قبلا به خبرگزاری پارس تاکید شده بود که اوایل آوریل دقت کنند که یک جوک به جای خبر ترجمه و منتشر نشود و درنتیجه، در آن چند روز تا گزارشی از چند منبع نمی رسید به پخش رادیو و بولتن خبرگزاری داده نمی شد. نصرت الله معینیان روزنامه نگار بنام، پس از احراز مدیریت انتشارات و رادیو کشور، از سال 1334 این روش را به همه ایام تعمیم داد و روال کار شد. به این ترتیب که شرح یک رویداد را از خبرگزاری های مختلف و رادیو های کشورهای مربوط به رویداد می گرفتند و از مجموع آنها یک خبر کامل، درست و بی طرفانه تنظیم و منتشر می کردند و این روال دهها سال ادامه داشت.

ناصرخسرو قبادیانی پنجم مارس سال 1046 میلادی (در آن سال 14 اسفند)، ناصرخسرو قبادیانی نویسنده، شاعر، فیلسوف و گردشگر ایرانی سفر 19000 هزار کیلومتری تقریبا 7 ساله خود درجهان اسلام را آغاز کرد که محصول آن کتاب ارزشمند «سفرنامه» بوده است. وی این سفر تاریخی خود را از شهر مرو (خراسان بزرگتر) آغاز کرد که 23 اکتبر 1052 میلادی پایان یافت. به حساب مورخان تاجیک، سفر ناصرخسرو ششم مارس آغاز شده بود. ناصرخسرو که در سال 1004 میلادی در قبادیان بلخ خراسان به دنیا آمده بود در سال 1088 در بدخشان درگذشت، بنابراین نزدیک به 85 سال عمر کرد. ناصرخسرو که درجوانی علوم و ادبیات عصر خودرا فراگرفته و سفری هم به سند و پنجاب کرده بود تا 42 سالگی عمدتا کار دیوانی (دولتی) انجام می داد. وی در جریان سفر خود، در مصر که حکومت آن را فاطمیون شیعه به دست داشتند به اسماعیله پیوست و در بازگشت به وطن و اقامت در خراسان بزرگتر، به تبلیغ طریقه اسماعیله پرداخت که حکام سنی وقت او را تحت فشار و ارعاب قرار دادند که از دست آنان به یک آبادی در دامنه کوههای بدخشان پناه برد، سالها در آنجا زندگی کرد، اشعارش را جمع آوری و کتابهایش را تنظیم و در همانجا درگذشت. در پی عزیمت ناصرخسرو به بدخشان، هوادارانش هم به آنجا رفتند و کار تبلیغ ادامه یافت. وی اشعار بسیار سروده که گفته شده است یازده هزار بیت از آنها باقی مانده است. علاوه بر سفرنامه، تالیفات معروف دیگر او عبارتند از: سعادت نامه، وجه دین و دیوان اشعار. کتاب «گشایش و رهایش» ناصر خسرو تحت عنوان «نالج و لیبریشن» به زبان انگلیسی ترجمه شده است. ناصرخسرو در اشعارش که در «روشنایی نامه، یا شش فصل» موجود است برادری، زندگانی برادروار و فلسفه ای را که اخوان الصفاء مروّج آن بودند تشویق کرده است. به باور مورخان روس، شیعه اسماعیلیه در بدخشان تاجیکستان نتیجه کوشش و آموزش های ناصرخسرو بوده است. سفرنامه ناصرخسرو اطلاعات جامعی درباره تاریخ، جغرافیا و وضعیت زندگانی مردم، جمعیت، طرز حکومت و بناهای تاریخی و ... مناطق مورد دیدار به دست می دهد و یک کتاب مرجع بشمار می آید. وی در سفر طولانی خود پس از عبور از حاشیه دریای مازندران، از بین النهرین، سوریه، حجاز، مصر و نقاط متعدد دیگر دیدن کرده بود.

«شیائو یان» امپراتور چین (از سال 502 تا 550 میلادی) در مارس 521 پیامی برای قباد ساسانی، شاه وقت ایران نوشت که متن آن تا به امروز باقی مانده، به بیشتر زبانها ترجمه شده و یک سند تاریخی بسیار جالب است. با تطبیق تقویم ها، این نامه در ششم مارس آن سال در نانژینگ (نام آن زمان آن: ژیان کانگ) پایتخت وقت چین امضا و مهر شده بود.      سفیر ویژه شیائو فاصله نانژینک تا تیسفون از طریق خجند و سمرقند را در سه ماه طی کرده بود. شیائو که بنیادگذار دودمان «لیانگ» است و 48 سال بر چین حکومت کرده در پیام خود نوشته بود: داشتن روابط نزدیک، دوستی، تفاهم و همکاری با پارسیان و استقرار نمایندگی های دائمی دو دولت در پایتخت های یکدیگر برای او یک آرزوی دیرین و تحقق آن یک موهبت است. ما چینیان شاگردان کنفوسیوس هستیم که با زرتشت شما عقاید و نظرات مشترک داشته است. ما بودائی شده ایم ولی آموزش های انسانی، اخلاقی و فرهنگی کنفوسیوس همچون خورشید چراغ راه مان است. استخدام های دولتی ما و انتصاب مقامات عینا برپایه آموزش کنفوسیوس و پس از یک امتحان دقیق صورت می گیرد و همچنین برنامه دانشگاههای ما. پیام سپس وارد امور سیاسی می شود و بسیار مفصل است.     ایران و چین در دوران حکومت اشکانیان روابط تنگاتنگ بایکدیگر داشتند که در دوران ساسانیان ادامه یافته بود که درگیری ایران با هون ها، برای مدتی راههای ارتباطی میان ایران و چین و به ویژه جاده ابریشم را در آن سوی سیحون (سیردریا) ناامن ساخته بود و مبادله سفیر دچار اخلال شده بود.      سفیر امپراتور شیائو هنگامی وارد ایران شده بود که دولت ایران ورود بلغارها به قلمرو روم را باز گذارده بود و این بلغارهای مهاجر شهر قسطنطنیه را تهدید می کردند. قراربود دولت روم به ایران پول بدهد تا در شمال قفقار از ورود بلغارها و سایر اقوام مغول تبار به قلمرو روم جلوگیری کند که ارسال این پول قطع شده بود. قباد پیش از ورود سفیر چین، خسروانوشیروان را با اینکه پسر سومش بود، به دلیل داشتن لیاقت بیشتر ولیعهد اعلام کرده بود و خسرو جلسات طولانی مذاکره و تبادل اطلاعات با سفیر چین داشت که شرح آنها در تاریخ آمده است.

توماس ادیسونThomas Alva Edison که 1200 اختراع الکتریک به نام خود از جمله لامپ برق را به ثبت رسانده است یازدهم فوریه 1847 در اهایو آمریکا به دنیا آمد. وی در سال 1879 لامپ برق را اختراع کرد. دو اختراع مهم دیگر او دوربین فیلمبرداری و فنوگراف هستند که فنوگراف به تکمیل گرامافون (جعبه ساز) کمک کرد. وی در امور مخابرات اختراعات متعدد دارد. ادیسون 18 اکتبر 1931 درگذشت.

22 ژانویه سال 1623 میلادی (دوم بهمن 1001 هجری خورشیدی) شاه عباس یکم نامه پاپ پل پنجم را که با یک پیک ویژه ارسال شده بود دریافت کرد که در آن پاپ با هدف تشدید خصومت میان ایران و عثمانی، وعده هرگونه کمک از جمله کمک نظامی به شاه عباس داده بود. دولت عثمانی در اروپا برای کشورهای مسیحی یک خطر بزرگ بود. پاسخ شاه عباس به پیام پاپ، به دست گریگوری پانزدهم رسید زیرا که هنگام بازگشت فرستاده واتیکان به رم، پاپ پل پنجم فوت شده بود.
فرستاده ویژه در گزارش خود به پاپ از این ماموریت [که در آرشیو واتیکان محفوط است] نوشته است که شاه عباس پس از دریافت پیام و اطلاع از مفاد آن گفته بود که از پاپ انتظار دارد که کشورهای مسیحی را از ورود خودسرانه و با نیّت بد به خلیج فارس نهی کند. فرستاده پاپ در گزارش خود اضافه کرده است که در ضدیت شاه عباس با دولت عثمانی (به ویژه بر سر بین النهرین که زیارتگاههای شیعیان در آنجا هستند) تردید ندارد، ولی گمان نمی رود که به خاطر ما ـ مسیحیان ـ و هر زمان که ما بخواهیم با عثمانی وارد جنگ شود. او مردی باهوش و آگاه، و از اوضاع اروپا کاملا باخبر است و می داند که در قبال مسائل خلیج فارس، چگونه از یک دولت اروپایی بر ضد دولت دیگر استفاده کند.

ترس دولت روسیه از نادر شاه:

تحقیقات تازه دکتر جیمز و آزمایش استخوانهای لژیونرهای رومی در لابراتوار، خفه شدن آنها و نوع گاز خفه کننده را به دست داده است. تسلیحات و آموزش ارتش ایران در جهان باستان در برهه هایی از تاریخ برتر از ملل دیگر بود و بهرام چوبین (ژنرال بنام ایرانی) در جنگ بلخ از نوعی سلاح مشابه راکتهای امروز استفاده کرده بود. با وجود این، بزرگترین جنگ افزار ایرانیان در طول تاریخ، ناسیونالیسم توفنده ایرانی بوده است که بنظر می رسد دارد دوباره زنده می شود.

در این مجموعه؛ تصاویر باقیمانده باروی «دورا»، دکتر جیمز، استخوانهای یک لژیونر رومی به دست آمده در تونل محاصره دورا در سال 256 میلادی و به زانو درآمدن والریانوس امپراتور روم در نوامبر 260 میلادی در برابر شاپور یکم دیده می شود

  فردوسی به استناد منابع خود، یلدا و «خور روز» را به هوشنگ از شاهان پیشدادی ایران ( کیانیان که از سیستان پارس برخاسته بودند) نسبت داده و در این زمینه از جمله گفته است: 

 این مطلب را با آرامش بخوانید، اگر هم عصبی شدید، دوباره بخوانیدش ...

راستش ماجرای عربی شدن نام خلیج فارس، مدت‌ها پیش از ثبت آن بر روی نقشه رسمی نشنال جیاگرافی اعصابم را خط خطی کرده بود.

 ماجرا را از دریچه‌ای دیگر نشانتان دهم. دریچه‌ای که شاید با احساسات خیلی‌ها جور در نیاید. 

ما خلیج فارس را سال‌هاست از دست داده‌ایم، زمانی که بحرین را باختیم. انگلیس عاملی مهّم بود، ولی نابخردی خودمان چه؟ خلیج فارس را باختیم، زمانی که نتوانستیم ساکنان جزایر و بسیاری از هموطنان جنوبی را راضی به ماندن در خانه پدری کنیم.

در سال‌های ۶۵ و۶۶ برای کار آموزی به روستاهایی در جنوب شرق فسا (منطقهُ گرابایگان) رفته بودم. اهالی منطقه دسته دسته به دوبی می‌رفتند تا عمله شوند، و ظرف مدّتی کوتاه پولدارمی‌شدند. بقیه وقتی می‌دیدند که در آمدشان آنجا بیشتر است، یواش یواش مهاجرت می‌کردند تا فرزندشان آنجا بدنیا بیاید و از امکانات آن سرزمین بهره گیرد.

برای من همیشه این سوال وجود داشت که چرا آنها که ایرانی‌اند، خاک پاک وطن را رها می کنند تا به ثروتی که در نهایت به نفع عرب‌ها خواهد بود دست یابند؟

در سال ۱۹۹۰ وقتی تیم ملّی فوتبال امارات به جام جهانی رفت، خبری دردناک خواندم، که هفت تن از یازده بازیکن اصلی تیم ، ایرانی‌الاصل هستند و از استان‌های فارس و بوشهر و هرمزگان. در نظر بگیرید که اگر اینان مانده بودند، چه امکانی برای رشد پیدا می‌کردند؟ آیا فوتبالیست‌های استان‌های محروم جنوب شانسی برای عضویّت در تیم‌های بزرگ تهرانی و بعد از آن تیم ملّی ایران داشتند؟

از بعد اعتقادی ماجرا را ببینید:

آیا تاکنون پای صحبت‌های بسیاری از اهالی جنوب نشسته‌اید؟ بسیاری از اهالی جزایر سه گانه و جنوب ایران از خدایشان است که شهروند امارات شوند. چرا؟ آیا می‌دانید که بعضی آقایان متعصب ضدّ اهل سنّت از قم راهی این مناطق شده‌اند و به اعتقادات مذهبی ساکنان سنّی اهانت کرده‌اند و خم به ابروی هیچییک از ما هم نیامده است؟ چون اکثر ما شیعه هستیم، نمی‌دانیم و نمی‌خواهیم بدانیم که هزینهُ سنّی بودن در کشور ما چقدر است؟ ازدواج‌های متعددی به خاطر سنّی بودن پدر یا مادر دختر یا پسر به هم خورده‌ است. در همین تهران خودمان شاهد چند تایش بوده‌ام.

ما ایرانی‌های وطن دوست و میهن پرست برای هموطنان جنوبی مان چه کرده‌ایم؟ امکانات متوسط زندگی ما در تهران و کلان‌شهرها فاصله زیادی با امکانات محدود وزندگی سخت و نکبت بار بسیاری از آنها دارد. چرا برخی از سران قبایل عرب جنوب می ‌خواستند در اوایل جنگ به صدّام روی خوش نشان دهند؟ چون خائن بودند؟ آیا ما ایرانی‌های فارسی زبان، برخوردی مناسب با هموطنان عرب زبانمان داشته‌ایم؟

ما همه چیز را بر گردن دولت می‌اندازیم، ولی خودمان بی تقصیرنیستیم. ما ایرانی هستیم، و از آنها هم می‌خواهیم که ایرانی بمانند، برای ما، نه برای خودشان! انگاری در دل داریم به آنها می‌‌گوییم: لطفا برای ما، از سرزمین آبا و اجدادی‌تان محافظت کنید، و ما هم برایمان اهمیتی ندارد که چه بر سرتان می‌آید. همین که گاهی به بنادر جنوب و جزایر کیش و قشم سر می ‌زنیم تا از وجودمان بهره‌مند شوید، واز بازار ماهی و میگو و قاچاق شما خرید کنیم، از سرتان زیاد است!

کیش را با منطقه جبل علی دوبی مقایسه کنید. آنها در بیست سال گذشته چه کرده‌اند و ما به کجا رفته‌ایم.

سرمایه‌های بسیاری از ایرانیان در دوبی تلمبار شده، ولی حاضر نیستند پول‌هایشان را در کشور خودمان به کار گیرند.

امکانات پزشکی امارات را با ده‌کوره‌های جنوب مقایسه کنید. روستایی اهل لامرد که همسرش را موقع وضع حمل به خاطر نبود دوا و درمان و طبیب از دست داده، وقتی خانواده متموّل و سالم برادرش را در دوبی می‌بیند، در دل چه خواهد گفت؟ امکان پیشرفت فرزندان کدامیک بیشتر خواهد بود؟

ما از مدت‌ها پیش اصل ماجرا را باخته‌ایم، حالا هم دارند اسمش را به نفع صاحبان کشورهای جنوب خلیچ سند می‌زنند.

امروز خلیج فارس، فردا آذربایجان، پس‌فردا کردستان...

ادامه دارد

منبع:وبلاگ نیک آهنگ کوثر

مولانا جلال الدین محمد صوفی بزرگ و صاحب مثنوی 17 دسامبر سال 1273 میلادی در قونیه (ترکیه امروز) درگذشت و هر سال به این مناسبت مراسمی در کنار مزار او بر پا می شود که یک هفته به طول می انجامد. مولانا جلال الدین محمد متخلّص به مولوی که بیش از 26 هزار شعر عرفانی سروده است بسال 586 هجری خورشیدی (سی ام سپتامبر 1207 میلادی = هشتم مهرماه) در بلخ خراسان یکی از مراکز بزرگ فرهنگ و ادبیات فارسی و تمدن ایرانی به دنیا آمده بود. مثنوی وسعت اندیشه و صفای مولانا را منعکس می سازد. برای مولوی در سرودن شعر، ادای مقصود بر زینت های لفظی ترجیح داشته است. همه جا بر ضد خودپسندی، غرور، جاه، ظاهردوستی و ریا بوده و تاکید بر راهنمایی و نجات بشر داشته است. مولانا از این جهت به رومی معروف است که مدتی و اواخر عمر در قونیه و در آن زمان در قلمرو روم شرقی (دولت قسطنطنیه) زندگی کرد.
از سال 1336 به این سوی مراسم بزرگداشت مولوی منظما در تهران برگزار شده است. مراسم سال 1336 که هشتم آبان این سال (30اکتبر 1957) برگزارشده بود «بسیار باشکوه» توصیف شده است.

منبع:پارسینه